“Luis”
Deze altijd goedgehumeurde voetballer zag het licht des levens op 18 Juli 1988. Nadat hij eerst een aantal jaar scoutingervaring had opgedaan (dit is bijna essentieel voor een profvoetballer), kregen zijn ouders eindelijk door dat zij een potentiële opvolger van Marco van Basten in hun huis hadden rondlopen.
Gelukkig stuurden zij hem naar de voetbalclub van Zutphen: Wilhelmina SSS, waar hij in het nog steeds befaamde E5 terechtkwam. Via het E2 kwam hij in het D6 terecht, waar hij samen met Schmilf een bevreesd spitsenduo vormde. Dit kan worden vergeleken met duo Cole-Yorke, zoveel indruk maakten deze jongeheren met hun bij tijd en wijle sensationele spel en magistraal gevoel voor positie.
Na dit spraakmakende seizoen stroomde hij door naar het D3, waar het gevreesde duo wederom grootse indruk maakte. Onder leiding van de enige echte Mark Horsman steeg deze talentvolle voetballer tot grote hoogtes. De vergelijking met de toenmalige held Jari Litmanen was dan ook snel gemaakt: een subliem gevoel voor de goal, met op zijn tijd een waanzinnige move, waar tegenstander na tegenstander depressief van werd.
Terwijl “zijn” Wilhelmina” van naam veranderde, begon ook zijn spel te veranderen. In het D2 van WHcZ werd hij uit de spits vandaan gerukt en kwam hij op het middenveld te spelen. Door zijn lengte en zijn atletisch gebouwde lichaam kon hij ook op deze positie zijn ei kwijt. Met een combinatie van fysieke kracht en veel bravoure, speelde hij iedere tegenstander de wedstrijd uit. Trainer Kees Brinkman zal ongetwijfeld trots zijn geweest op “zijn” Vieira!
Aan het begin van het daaropvolgende seizoen werd zijn stoutste droom overtroffen: hij kreeg de alom bekende oud-profvoetballer Tiemen Visscher als trainer. Zijn geluk niet onder stoelen of tafels verbergend, maakte hij zowel op de training als in de wedstrijden grootse indruk. Dit team werd onder aanvoering van onze Washand een goed en oergezellig vriendenteam. Het jaar daarop werd hij wederom getraind door de man die inmiddels zijn held en een boegbeeld binnen de club was geworden: Tiemen Visscher! Deze ietwat eigenzinnige persoonlijkheid kreeg het niet voor elkaar wederom het beste uit zijn pupil naar boven te halen, waardoor dit seizoen op een kleine teleurstelling uitliep.
Gelukkig kwam hij het jaar daarop in het meer dan gezellige B2 terecht. Dit team onder leiding van de grote kleine man Jeffrey Lahallo, was het hoogtepunt van eenieder member van dit team. Het betekende niet alleen de hereniging met Schmilf en zijn broer Fred, maar ook de wederopstanding van deze zeer getalenteerde washand.
Het hoogtepunt van dit seizoen was uiteraard de geboorte van de Woeste Washandjes en de schitterende prestaties op het bijbehorende toernooi. Dit jaar zal hij het publiek uiteraard weer vermaken met zijn verrassende moves en zal hij wederom menig tegenstander een psychische inzinking bezorgen. Niet alleen binnen, maar ook buiten het veld een alom gerespecteerd lid van de Woeste Washandjes!

Nawoord
Deze Washand kreeg het voor elkaar om wekelijks uit te blinken en Man of the Match te worden in de derde helft. Ode aan deze gepensioneerde voetballer!