Totstandkoming
Sedert jaar en dag speelden 6 rebellen het spel der spellen, het spel dat met een V begint, met oetbal eindigt en op boetbal rijmt. ( voor de minder intelligenten, scooterrijdenden en breezahsletjes onder u, het spel heet voetbal!) Zij hebben dit spel altijd met veel passie en hartstocht bespeeld. De ene helft van dit illustere sextet (nou eigenlijk om precies te zijn 4/6e van de groep) zit al sinds de eerste klas bij elkaar. De andere 2 zaten ook bij elkaar in de klas, echter in de mindervalide groep. Aan hun motoriek is nog steeds te zien dat ze in de jostiklas zaten. Ze hebben daarom ook de bijnamen Jarda en Tequilla-PersToon. Sinds 2 jaar worden deze klassen echter gemixt en kwamen de vedettes bij elkaar in de klas. Dit bleek ten goede te komen aan het spel van deze ex-josti’s. Ze kunnen nu met trots zeggen dat ze volwaardige Washandjes zijn. Alleen Melvin heeft nu iets van zijn glorieuze status moeten inleveren, omdat hij nu tijdelijk in het idyllische en vooral pittoreske dorpje **** is verhuisd.
Na een half jaar gemixte klassen werd duidelijk dat de Woeste Washandjes elkaar wel lagen, en er werd besloten om een futsalteam met de uiterst voor de hand liggende naam ‘de Woeste Washandjes’ op te richten, verdere uitleg is niet nodig.
De Première
21 Januari 2004 is een dag die bij velen van u nog in het geheugen gegrift staat. Die dag vond het toernooi der toernooien plaats: het altijd gezellige WHcZ-zaalvoetbalfamiliedagtoernooi. De heren Washand leefden hier al geruime tijd naartoe, en toen de dag dan eindelijk aangebroken was stonden de voetbaltasjes al lang bepakt en bezakt in de deurmond al met smart te wachten op de altijd enerverende trip naar de Hanzehof. Het alom bekende James Brown-lied “ We’re gonna have a funky good time” galmde dan ook meerdere malen door de ontluisterende winternacht.
Eenmaal in de Hanzehof gearriveerd, konden de woeste jongens hun geluk niet op. Na de inventarisatie van dit immense complex, begonnen de zenuwen controle te nemen over deze qua futsal nog onervaren sterretjes in spe.
De debuutwedstrijd van deze op elkander ingespeelde, tactisch onderlegde, uit de kluit gewassen, perfectionistisch ingestelde, bij tijd en wijle gallerijspel-spelende, goedgeklede, kwajongensstrekenuithalende, charismatische, (Dirk heeft een Bril), flairbezittende, talentvolle, bij vlagen BRILjante en niet te vergeten altijd gemotiveerde babybilletjes.
De eerste wedstrijd werd gemakkelijk gewonnen van een ongeolied collectief onder leiding van de gevallen vedette Julian Camijn. De tweede wedstrijd werd ook in winst omgezet door twee goals van de altijd scherpe, niet botte, goedlachse, een tikkeltje eigenzinnige, extravagante, in merkkleding gehulde, potpourri-etende, borstvoedinggehadhebbende Vogelkooi, in de hedendaagse wandelgangen bekend als Luis. De rest weten we niet meer, of willen we niet meer weten.
Ook willen we nog even vermelden dat de panna der panna’s tijdens dit werd uitgedeeld door de heer Uier, beter bekent als Oent. Hij was vies, heel vies. Bij deze willen we Victor Nijland nog even bedanken voor het meeblunderen en laten we de paralympische gedachte er bijhouden: Meeblunderen is leuker als winnen.
De altijd strak-in-het-vel-zittende Bever was zoals vaker van de partij om de Washandjes een hart onder de riem te steken. Dit deed hij op geheel eigenwijze: met veel lawaai, heel veel lawaaaaaai. Dank u Bever!